Сместен меѓу лозја и средновековни ѕидини долж Рајна, Бахарах е еден од најубавите мали градови во Германија. Со население од само две илјади жители, градот со векови ги чува приказните за трговци, витези, поети и патници, маѓепсувајќи го секој што ќе залута во него со својот шарм како од бајките.
Постојат места што сакаме да ги видиме едноставно затоа што и сите други сакаат да ги видат – места за кои се вели дека човек едноставно *мора* да ги посети барем еднаш во животот. Но, постојат и други места – оние до кои стигнуваме речиси случајно или на кои наидуваме неочекувано. Тие места нè затекнуваат неподготвени и засекогаш остануваат во нас.
Токму тоа ми се случи со Бахарах.
Наидов на него сосема случајно, сакајќи да ѝ покажам на внука ми – која тукушто пристигна од Хрватска – нешто поинакво од сè она што го нуди големиот град.
Не ни претпоставував дека ќе зачекорам во сцена како од бајка, од оние за кои читав како дете. Додека шетав низ тесните улички, меѓу старите куќи и камените ѕидови, имав чувство дека не шетам само низ некое место, туку и низ самото време. Како да сретнував луѓе што одамна ги нема, како да ги слушав нивните чекори, нивните гласови и животите вткаени во секој камен од секоја куќа.
Пред сè, имав чувство како самиот Бахарах да ми ја раскажува својата приказна – како старец кој знае дека најубавите приказни им се раскажуваат на оние што навистина знаат да слушаат. Ќе ви ја раскажам приказната за прекрасниот германски град Бахарах и се надевам дека ќе посакате и самите да го доживеете.
Бахарах е град, но е толку мал и сликовит што за многумина повеќе наликува на село од бајките отколку на град. Официјално, тој го има статусот на град уште од средниот век.
Сместен во германската покраина Рајнска област-Пфалц, во долината на Средна Рајна, денес брои само околу две илјади жители. Поради тоа, посетителите често го доживуваат како големо село; сепак, низ историјата тој бил значаен трговски центар и средиште за производство на вино на реката Рајна, поседувајќи градски права, градски ѕидини, кули и пазариште – сè што е карактеристично за вистински средновековен град.
Илјада години историја
Зад убавината на овој град, сместен токму на брегот на Рајна, се крие историја долга речиси илјада години – толку богата и слоевита што се чини како секој камен да чува свое сопствено сеќавање.
Градот за првпат се спомнува уште во средниот век и доживеал процут во времето кога Рајна била еден од најважните трговски патишта во Европа. Виното од околните лозја оттука се превезувало кон Северна Европа, а Бахарах станал еден од клучните трговски центри на Средна Рајна. Историјата на градот е толку нераскинливо поврзана со реката, што се чини како Рајна да тече низ самата негова душа.
„Изгубениот рај покрај Рајна“
Во германскиот романтизам од 19-тиот век, Бахарах често бил прикажуван како место каде што патникот, во потрага по богатство или слава, на крајот сфаќа дека мирот, домот и едноставниот живот имаат поголема вредност. Поради тоа, градот понекогаш симболично се користи како слика за „изгубениот рај покрај Рајна“.
„Олтарот на Бахус“
Градот често се поврзува со римскиот бог на виното, Бахус; според народното предание, името Бахарах потекнува од изразот *Bacchi Ara* – „Олтарот на Бахус“.
Над градот се издига замокот Шталек (Burg Stahleck) – тврдина што речиси девет века бдее над долината. Некогаш едно од најважните упоришта во германската покраина Рајнска област-Пфалц, со векови таа го контролирала речниот сообраќај и ја штитела моќта на своите господари.
Тврдината била уништена за време на војните од 1689 година, заедно со голем дел од градот, по што со децении стоела во урнатини сè до нејзината обнова во 20-тиот век.
Стара куќа од 1368 година чудесно преживеала векови.
Во самото срце на Бахарах стои зграда покрај која е речиси невозможно да се помине без да се забележи. Се нарекува *Altes Haus* (Стара куќа). Сепак, ова скромно име крие една од најпознатите и најчесто фотографирани куќи по целата Рајна. Изградена во сегашната форма во 1586 година – иако натпис на фасадата укажува дека нејзиното потекло датира од 1368 година – *Altes Haus* се смета за една од најстарите и најдобро зачувани средновековни дрвени згради по должината на Рајна.
Иако многу од историските градби во Бахарах настрадале во пожари и војни, оваа куќа – речиси по чудо – ги преживеала вековите, задржувајќи го својот изворен карактер. Со своите четири забати, мали аголни кулички и богато украсена дрвена конструкција, таа изгледа како да излегла директно од илустрациите во некоја стара книга со бајки. Се задржав пред неа подолго отколку пред многу замоци – можеби затоа што замоците сведочат за моќта, додека старите куќи раскажуваат приказни за луѓето.
Не е случајно што поетите од областа на Рајна ја опеале неговата убавина и што тоа станало дел од литературата и музиката. Австрискиот композитор Роберт Штолц толку многу го сакал ова место, што ја одбрал „Altes Haus“ (Старата куќа) за амбиент на својата оперета *Кога цветаат малите темјанушки*.
Ако Бахарах има свое лице, тоа е токму „Altes Haus“ – благо наведната под тежината на вековите и допрена од времето, а сепак исправена и достоинствена.
Историјата секогаш има две страни – темната и светлата.
Можеби токму затоа Бахарах ме трогна толку длабоко. Не е совршена сценска поставка. Содржи не само убавина, туку и историја, а историјата никогаш не е составена само од светли бои, радост и прекрасни легенди. Тука, покрај бајковитата атмосфера, секогаш има тажна приказна што служи како предупредување. Војните, уништувањето и човечките грешки стојат покрај виното и песната. И токму тоа го прави градот да се чувствува вистински.
Додека шетав по неговите улици, се чувствував како да шетам низ книга што сè уште не беше завршена. Еднаш прочитав дека трговци со вино, аџии, војници, поети и патници поминале под дрвените греди на овие стари куќи.
Некои дошле овде поради работа, други поради вера или љубов, а некои – како мене – сосема случајно.
Можеби токму тоа е тајната на Бахарах. Големите градови често нè заслепуваат со својата големина, но малите градови нè освојуваат со своите приказни. Тие не бараат од нас да брзаме низ мноштвото знаменитости; доволно е само да застанеме.
А штом еднаш ќе застанете во Бахарах, тешко е да си заминете. Зашто дел од вас останува меѓу лозјето, под ѕидините на Шталек и покрај старите градски бедеми, слушајќи како градот продолжува да ја раскажува својата приказна на оние што имаат време да ја слушнат.
wish.hr
