Недалеку од малото личко место Перушиќ (на 2,5 км) се наоѓа Паркот на пештерите „Грабовача“ (во средишниот дел на Велебит, на надморска височина од 770 м, во близина на реката Лика), кој опфаќа неколку пештери и јами, едукативни патеки и прекрасна видиковка.
Најпознати пештери се „Медина“ и „Амиџина“ – кои се затворени за посетители – како и „Самоград“, единствената што е уредена за туристички посети. За да влезете во оваа прекрасна пештера со средна големина (долга 345,8 метри), тргнувате од собирното место и пешачите по блага нагорнина (по скалила направени од чакал и тенки трупци) до влезот, до кој се стигнува со спуштање по бетонски скали.
Пештерата Самоград се состои од четири сали – Фрас (именувана по училиштен инспектор од регионот на Карловац), Перушиќ (по благородничко семејство), Карловиќ (по бан Иван Карловиќ) и Кукуљевиќ (по Иван Кукуљевиќ Сакцински) – сите богати со пештерски украси настанати под влијание на водата. Пештерата е осветлена уште од 1889 година, благодарение на Одборот за уредување на пештерата Самоград, а 480 рачно исклесани скали водат надолу и нагоре меѓу салите.
Благодарение на дрвените огради, движењето по влажните скали и патеки е безбедно, иако постојаната температура од 8 Целзиусови степени наложува носење потопла облека. Меѓу главните знаменитости се издвојуваат потписите на австриски офицери од 1835 година, кристалните формации познати како „пештерски бисери“, триаголниот премин што впечатливо потсетува на портите на древните утврдувања, интересните акустични ефекти и величествената завршна сала. Бидејќи пештерата не е премногу издолжена, таа нуди повеќе визуелни спектакли одеднаш; згора на тоа, археолошките наоди од керамика и коски од бронзеното и железното време откриваат дека таа некогаш служела како засолниште.
Пештерата не може да се разгледува самостојно, а мојот водич, Марио Парал, љубезно сподели со мене неколку фотографии од својот личен албум.
wish.hr
